درست کردن کمپوست در منزل

معمولا چمن ،چیده می شود و چمن چیده شده روی زمین رها می شود.این عمل یکی از بهترین اقدامات برای چمن چیده شده است.

کمپوست کردن،روش مناسب دیگری است.

کمپوست کردن یک راه عملی و مناسب برای جابجایی مواد زائد باغچه منزل مانند،برگها،چمنها،کاه،شاخه و ساقه های بریده شده و گیاهان قطع شده، است.این روش،ارزانتر و ساده تر از بسته بندی یا تحویل آنها برای از بین بردن آنهاست.کمپوست می تواند خاک باغچه و گیاهانی را که در آن رشد میکنند، را بهبود بخشد .اگر شما دارای باغ،چمن،درخت،درختچه ، و یا حتی گیاهانی که در جعبه پرورش می یابند،هستید، می توانید از آنها برای تهیه کمپوست استفاده کنید.

چرا کمپوست خاک مزرعه را بهبود می بخشد؟

کمپوست ،مواد ارگانیک را در یک فرم قابل استفاده به خاک برمی گرداند.

مواد ارگانیک در خاک باغچه  به طرق زیر باعث بهبود رشد گیاه می شود:

-                    تحریک رشد موجودات ذره بینی مفید

-                    نرم کردن خاک رسی سنگین ، بمنظور نفوذ بهتر ریشه در خاک

-                    بهبود ظرفیت نگهداری آب در خاک و بخصوص مواد مغذی در خاکهای شنی

-                    اضافه کردن مواد کافی مغذی به خاک

بهبود خاک ،قدم اول  به سمت بهبود سلامتی گیاه است.گیاهان سالمترباعث،کمک به  ایجاد هوای تمیز،حفظ خاک،و زیبایی فضای اطراف  می شوند.

کمپوست،چگونه به محیط زیست کمک می کند؟

 مواد زائد حیاط و آشغال آشپزخانه  به سرعت فضای خوش منظر محیط بیرون را اشغال می کنند.این مواد 20 تا 30 درصد از آشغالهای خانگی را شامل می شوند.بدلیل مقدار زیاد رطوبت خرده های چمن ، کارایی سیستم های سوزاندن هم پایین آورده می شود.استفاده از کمپوست منجر به کاهش کاربرد آفت کشها و کودهای شیمیایی در حیاط منزل شما می شود.

 چگونه می توان کمپوست درست کرد؟

تمام قطعات هرس و اصلاح شده حیاط بعنوان مالچ و کمپوست قابل استفاده هستند. اما از شاخه ها و بوته های بیمار و آلوده  برای کمپوست استفاده نکنید. مواد زائد حیاط مانند برگها،بریده های  چمن،علفهای هرز، کاه و کلش، و باقیمانده های گیاهان باغ یک کمپوست عالی را تشکیل می دهند.دیگر مواد مناسب برای اضافه کردن به توده کمپوست،شامل خاکستر چوب،مواد زائد آشپزخانه مانند  پوستهای میوه و سبزی،پوسته تخم مرغ،باقیمانده چای و قهوه که در غیر این صورت به درون سطل آشغال انداخته می شوند،می باشد.در موقع کمپوست کردن آشغالهای آشپزخانه باید مراقبت کامل بعمل آید.موادی مانند گوشت،استخوان و غذاهای چربی دار مانند پنیر، چاشنی های سالاد و روغن های پخت را نباید در توده کمپوست قرار داد.این غذاهای ترش شده و غیرقابل کمپوست شدن، سبب  بو و رایحه می شوند و می توانند باعث جذب جوندگان و دیگر حیوانات و حشرات می شوند.فقط متخصصین و افراد خبره می توانند این مواد را در توده کمپوست قرار دهند. یکی از نگرانیها در کمپوست کردن،ناشی ازمراقبت از چمن توسط حشره کشهاست.چمن های بریده شده و برگهای بعمل آمده با این مواد نباید بلافاصله پس از کاربرد مواد و درو شدن ،بعنوان مالچ استفاده شوند،اما می توان آنها را کمپوست کرد.استفاده ازموادی که به میزان زیادی بر روی آنها مواد حشره کش استفاده شده ،باید در سیستم ارگانیک مورد محدودیت مصرف قرار گیرد.از هم پاشیدگی آنها در دمای بالا و شرایط رطوبتی در توده کمپوست اتفاق می افتد.

موارد ضروری در کمپوست کردن:

با پیروی از اصول زیر ،هر فردی می تواند استفاده مفیدی را از ضایعات ارگانیک ببرد.

فرآیند بیولوژیکی:

چه اتفاقی در توده کمپوست می افتد؟

باکتریها این موجودات پرتعداد و موثر،اولین عمل را در تجزیه بافت گیاهان توده کمپوست بعمل می آورند.

قارچها و موجودات تک یاخته ای،بفوریت به باکتریها اضافه می شوند.اغلب یک لایه سفید رنگ بر روی کمپوست قرار دارد.این امر ناشی از قارچها و باکتریهای رشته ای است.شش پایان،کرمها و دیگر حشرات کوچک و بخصوص کرم خاکی ،نقش مهمی را در تجزیه توده کمپوست ایفا می کنند.

مواد:

هر چیزی که در باغچه شما می روید،غذای بالقوه ای برای این میکروبها می باشد.موجودات ذره بینی،کربن موجود در برگها و یا ضایعات چوبی را به عنوان منبع انرژی استفاده می کنند. نیتروژن،بهمراه مواد اولیه پروتئینی و اسیدهای آمینه باعث ایجاد ساختمان بدن میکروبها می شود.هر ماده ارگانیکی ،نسبتی از کربن به نیتروژن(C/N) را در بافت خود داراست.یک نسبت  C/N در حد 30:1 یک نسبت ایده آل برای فعالیت میکروبهای کمپوست است.این تناسب می تواند بوسیله مخلوط کردن مواد بدست می آید.جدول شماره 1 می تواند برای تصمیم گیری در مورد نسبت مواد در توده کمپوست،کمک کند. توده کمپوست ،اغلب از لحاظ میزان نیتروژن بخصوص در مواقعی که ضایعات چوبی به مخلوط اضافه می شوند،دارای کمبود است.این امر می تواند بوسیله اضافه کردن حدود نیم کیلو ازت برای یک مترمکعب حجم کمپوست،اصلاح شود.

جدول شماره 1:نسبت کربن به نیتروژن(C/N)

 ضایعات غذا                                 15:1

کاغذ،چوب،خاک اره                       400:1

کاه و کلش                                     80:1

بریده های چمن                               15:1

برگها                                            15:1

آشغال میوه                                     35:1

کود دامی پوسیده                              20:1

ساقه ذرت                                      60:1

یونجه                                            12:1

 

 سطح توده کمپوست:

سطح بزرگتر برای فعالیت موجودات ذره بینی، موجب تجزیه سریعتر مواد می شود.خرد کردن مواد زائد بوسیله بیلچه و یا یک کارد بزرگ ، یک خردکن  و یا موور ،منجر به تسریع کمپوست شدن آنها می شود.

حجم:

یک توده بزرگ کمپوست باعث عایق کردن توده می شود و گرمای ناشی از فعالیت میکروبها را در خودش حفظ می کند.مرکز توده کمپوست گرمتر از کناره های آن خواهد بود.توده های کوچکتر از 3 فوت مکعب، دارای مشکل بدام اندازی گرما در فصل زمستان  هستند ،در صورتی که توده های کمپوست بزرگتر از 5 فوت مکعب ،اجازه رسیدن هوای کافی را بدرون توده کمپوست و میکروبهای وسط توده نمی دهند.این نسبتها،برای مواقعی که هدف، کمپوست کردن در دمای بالا و سرعت بالای کمپوست کردن است،مهم می باشد.توده های بزرگ کمپوست برای کمپوست کردن کیاهان و شاخه های بیمار،در دمای بالا که منجر به نابودی عوامل بیماریزا می شود،مهم است.

رطوبت و تهویه:

انواع زندگی بر روی کره زمین،و از جمله میکروبهای کمپوست ساز،برای ادامه حیات خود،به مقدار معینی آب و هوا نیاز دارند. فعالیت میکروبها در زمانی بهترین کارایی را خواهد داشت که توده کمپوست دارای منافذ هوایی زیادی باشد و رطوبت آن هم زیاد باشد. نور فراوان خورشید  و یا باران زیاد می تواند تاثیر تعادل رطوبت را معکوس نماید.بطور معمول،میزان رطوبت توده کمپوست باید بین 50 تا 60% وزن توده باشد. توده های مرطوب که دارای آب زیادی هستند،دارای کمبود اکسیژن هستند و ممکن است تخمیر شوند و مشکل بدبویی پیدا کنند.هیچوقت روی توده کمپوست را با پلاستیک نپوشانید،زیرا  اجازه جابجایی هوا را از بین می برد. کمپوستهای  عمل آوری شده می توانند پوشش داده شوند،اما این امر ممکن است سبب مشکل شود. روکش های کمپوست، اجازه جابجایی هوا را می دهند ،اما آب باران را از روی توده کمپوست،جاری می سازند.

توده های کمپوست بزرگتر،دارای دمای بالاتر و فرآیند کمپوست سازی سریعتری هستند،اما تا حد معینی قابلیت افزایش اندازه را دارند.در دماهای بالاتر از 160 درجه فارنهایت،کمپوست شدن کند می شود و زغال و نیمسوز شدن و سوختن مواد آغاز می شود.این امر می تواند در کمپوستهای خشک، بخصوص در فصل تابستان، مشکل ساز شود.

چگونگی آماده سازی و استفاده کمپوست:

هنگامی که می خواهید کمپوست مستقیما با میکرواورگانیسم های خاک در تماس باشد، چمن ها و علوفه را از روی محل ایجاد توده کمپوست دور کنید. دستورالعمل زیر در مورد بنای یک توده کمپوست که نتایج خوبی را بعمل می آورد، توصیه می کنیم.

·       لایه اول:

10-8 سانتیمتر از مواد بریده شده و سایر مواد  زمخت و درشت روی سطح خاک قرار داده شود.این مواد ، امکان جابجایی  هوا  را در اطراف توده کمپوست فراهم می کنند.

·       لایه دوم:

18-15 سانتیمتر از آشغالهای مخلوط آشغالها  ، برگ ،علفهای خرد شده، و غیره. مواد باید اسفجی نم دار باشند.

·       لایه سوم:

 3-2 سانتیمتر خاک بعنوان ماده تلقیحی موجودات ذره بینی ،به توده کمپوست اضافه شود.

·       لایه چهارم:

8-5 سانتیمتر کود دامی( اختیاری) ،برای فراهم آوردن نیتروژن مورد نیاز موجودات ذره بینی، اضافه شود. آهک نمدار،خاکستر چوب، و یا سنگ فسفات در اطراف لایه کود برای کاهش اسیدیته ،مناسب است.

اگر کود خشک است،مقداری آب اضافه کنید.حدود 5/0 کیلو کود اوره  و یا 5 کیلو کمپوست کود مرغ را برای هر مترمکعب توده برگ و یا موادی که نیتروژن آنها قابل استفاده نیست،اضافه کنید. مواد حاوی کربن زیاد را قبل از کمپوست کردن بخیسانید. کود دامی  را برای کاهش مشکل  آنفلونزا، نباید در شهرها استفاده کرد.

·       لایه پنجم:

مراحل 1 تا 4 را تکرار کنید تا سبد کمپوست شما پر شود. در فصل تابستان یک جای تشتک مانند را در سر توده کمپوست خالی کنید تا آب باران را نگه دارد.  دمای یک توده کمپوست که بدرستی تهیه شده باشد، در عرض 4 تا 5 روز،به حد 140 درجه فارنهایت می رسد.در این زمان شما متوجه فرونشست توده کمپوست خواهید شد.این یک نشانه خوب از کارکرد درست توده کمپوست است.

بعد از 4-3 هفته،مواد را توسط  چنگک جابجا کنید.مواد روی توده را به مرکز و مواد داخل توده را به قسمتهای بیرونی منتقل کنید. اگر لازم است،آب به توده کمپوست اضافه کنید.

خوب است که دو یا سه بار،توده کمپوست را بهم بزنید.کمپوست در طی 3 تا 4 ماه، آماده خواهد شد.توده ای که در اواخر بهار شروع شده باشد در فصل پاییز آماده  بهره برداری است.توده بعدی را در پاییز شروع کنید تا در بهار آماده بهره برداری گردد.

شما می توانید با بهم زدن بیشتر توده کمپوست،سرعت آماده کردن آن را سرعت ببخشید.دمای داخل توده را بطور مرتب کنترل کنید.هنگامی که دما بطور ثابتی در حال افت کردن است،توده کمپوست را بهم بزنید.

کمپوست ، زمانی آماده است که رنگ آن قهوه ای تیره ،ترد و بوی خاک داشته باشد.اجازه دهید که چند روز بگذرد و توده تثبیت شود و آن را از الک 5/0 اینچ عبور دهید تا محصول مناسبی برای جوانه زنی داشته باشید.کمپوست باید حداقل 6-4 ماه عمر داشته باشد تا آن را برای استفاده در جوانه زنی گیاهان مورد استفاده قرار داد. یک لایه  6-3 سانتیمتری از کمپوست را برای مواقعی که محصولات ریشه ای ، پرورش می دهید،مناسب است.این لایه را یا روی سطح خاک قرار دهید و یا اینکه آن را در عمق 6-3 سانتیمتری برای اغلب موارد استفاده ،مخلوط کنید.بهتر است که مواد ارگانیک را نزدیک سطح زمین نگهدارید.اینها بعنوان مالچ باغبانی شناخته می شوند.کنترل علفهای هرز در باغی که دارای مالچ می باشد بسیار آسانتر است.کمپوست هایی که بعنوان مالچ استفاده می شوند،لازم نیست به اندازه کمپوست هایی که برای بستر بذر استفاده می شوند،تجزیه شده باشند. هر 2 تا 4 سال باید خاک باغ ازنظر PH و مواد غذایی اصلی( N,P,K) آزمایش شود و میزان آهک، خاکستر، کودها و ...اضافه شونده به توده کمپوست اصلاح گردد.جدول شماره 2 یک راهنما، برای کمپوست کردن موثر می باشد.

 جدول شماره 2:راهنمایی برای کمپوست کردن کارآمد

نشانه ها

مشکل

راه حل

کمپوست دارای بوی بدی است.

هوای ناکافی

کمپوست را زیر ورو کنید.

اگر توده خیلی خیس است،مواد خشک به آن اضافه کنید.

مرکز توده کمپوست،خشک است.

آب ناکافی

توده را زیر و رو کنید و آن را مرطوب کنید.

کمپوست،مرطوب است و گرمی فقط در وسط توده است.

توده خیلی کوچک است.

مواد بیشتری را انتخاب کنید و آنها را به توده قبلی اضافه کنید.آن را زیر و رو کنید.

توده،مرطوب است و دارای بوی شیرین است اما هنوز گرم نیست.

کمبود نیتروژن.

یک منبع نیتروژن ، مانند بریده های علف تازه ،کود دامی،کود مرغی،خون خشک و یاکود اوره را اضافه کنید.

 

مالچ پاشی:

 زائده های چوبی حیاط،برگها،و علف های بریده شده می توانند بعنوان مالچ و برای کنترل علفهای هرز ونگهداری آب بوسیله پخش آنها در پای گیاهان،مورد استفاده قرار گیرند.برای مواد چوبی دارای قطر بیش از 5/2 سانتیمتر،یک خردکن را اجاره و یا خریداری کنید و یا با ابزار دستی آنها را ببرید. خرده های چوب، برای تعیین مسیرهای باغ هم مورد استفاده هستند.مطمئن شوید خرده های چوب در توده ای انباشته شوند که ارتفاع کافی برای رسیدن دما به 160 تا 110 درجه فارنهایت داشته باشد. در اینصورت عوامل بیماریزا و حشرات ،بوسیله تیمار گرمایی از بین خواهند رفت.اضافه کردن 5/0 کیلو اوره و یا 5 کیلوگرم کود مرغی کمپوست شده، در هر متر مکعب  از چوبهای خردشده و اضافه کردن آب کافی،به افزایش سرعت عمل آوری خواهد افزود.

نقشه نگهداری چمن:

"آن را در سطل آشغال نریزید."

 

 برنامه و شعار"چمن را به سطل آشغال نریزید." می تواند موجب حفظ وقت،انرژی،کود،آفت کش ها، و پول شود و می تواند مقدار مواد اضافه شونده به خاکچال و مجموعه آشغالها را کم کند.

اصول ساده هستند:

بریده های چمن را به چمن برگردانید.با قرار دادن بریده های چمن در روی چمنها و اجازه دادن به آنها که راه خود را ادامه دهند تا به خاک اضافه شوند،شما باعث بهبود سلامتی خاک و کاهش استفاده از آفت کش ها و کود می شوید.

 در حقیقت،بریده های چمن محتوی مواد مغذی کافی هست که می تواند تا 25% نیاز کودی چمن را تامین کند. 50 کیلو بریده چمن،قادر است که 5/1 تا 2 کیلو نیتروژن،250 تا 500 گرم فسفات،و 1 تا 5/1 کیلو پتاسیم  را به چمن برگرداند.اینها سه کود مهم هستند که چمن به آن نیاز دارد و بطور معمول در کودهای چمن موجود هستند.

بطور خلاصه،با کمپوست کردن مواد زائد در خانه،شما می توانید به حفاطت محیط کمک کنید،پول خود را حفظ کنید،و خاک باغچه و باغ خود را در همان حال بهبود بخشید.