امروز جمعه است و برای کوه پیمایی و البته بمناسبت روز پرستار به اتفاق تعداد زیادی به کوه پیمایی رفتیم.

چون در بین مسیر ،باید سوار  اتوبوس می شدیم،فرصتی بود که حدود ٢۵ دقیقه ای در کنار جاده مجن راه برویم.در کنار جاده کلکسیونی از انواع آشعال که توسط سرنشینان محترم خودروها به بیرون پرتاب شده بود،قابل مشاهده بود.می توانستی انواع پاکت خالی سیگار را ببینی.انواع بطری  خالی آب،انواع قوطی و بطری آب میوه،انواع بطریهای شیشه ای که پرت شده بود و بعضی شکسته و بعضی سالم بودند.و ...

حدود پنجاه سال پیش(١٩۶١) یک روزنامه نگار انگلیسی به نام باربارا وارد  

کتابی تحت عنوان سفینه فضایی زمین نوشت. و کره زمین را به سفینه ای تشبیه کرد که مثل همه سفینه های فضایی -که در آن موقع بسیار پرخطر بودند-در فضا ،با سرنشینانش که همه نسل بشر هستند،در حرکت است. سلامت و بقای سرنشینان به سلامت سفینه مربوط می شود .
اما اکنون چه اتفاقی در حال افتادن است؟ سفینه زمین را  سرنشینانش تخریب می کنند و برای این تخریب، با هم در حال مسابقه دادن هستند.بدون هرگونه عذاب وجدان ،شیشه ماشینمان را پایین می کشیم و آشغالمان را به بیرون پرتاب می کنیم.در کنار چشمه ای زیبا می نشینیم و از زیبایی آن لذت می بریم ،ولی پس از رفتن ما، آن محل دیگر زیبا نیست.از موش و مگس و .. و بدلیل آشغالهایی که رها کرده ایم،ظاهری نازیبا دارد. آبها را آلوده می کنیم. با چرای بی رویه مراتع را به نابودی می کشانیم.درختان جنگلها را با دلیل و بی دلیل قطع می کنیم.کارمان به جایی رسیده است که برای حفاظت از نهالهای تازه کاشته شده،مجبوریم دور محوطه وسیعی از جنگل را با صرف هزینه های زیاد،حصار بکشیم تا کسانی را که به جنگل احترامی نمی گذارند،را پشت آن حصار-شاید- متوقف کنیم.ولی با اینکار،سرنوشت حیات وحش را به خطر می اندازیم.در واقع این تخریب با نیت خیر است.
چرا این قدر،این مسائل بدیهی و قابل درک،این قدر پیچیده شده اند؟
کی به خود می آییم؟
با سرعت هرچه تمامتر،انواع گازهای گلخانه ای را به فضا می فرستیم.
با برداشت بی رویه از منابع زیرزمینی آب،سالهاست که دارای بیلان منفی شده ایم. با مدیریت غلط، رودخانه ها را می خشکانیم و متعاقب آن باید ناظر خشک شدن تالابها و دریاچه ها باشیم.
البته سلامت کره زمین به همه ساکنین آن مربوط می شود. و این امر بر پیچیدگی موضوع می افزاید.
باید کاری کرد.
 آلودگی مرز نمی شناسد و اثر آن در ورای مرزهای جغرافیایی و در یک گستره وسیع اثرات نامطلوب خود را نمایان می کند.البته ،طبعا کشورهایی که بیشترین مقدار گاز گلخانه ای را تولید می کنند،دارای بیشترین مسئولیت در این خصوص هستند.
زمین را با همه آفریده های زیبای خداوند،پاک نگهداریم.