استاندار خراسان شمالی(آقای محمد حسین جهانبخش)،بدلیل اینکه فرسایش و تخریب خاک در خراسان شمالی خیلی زیاد است،سال 1389 را سال صیانت و حفاظت از خاک در این استان اعلام کرده اند.

اینکه یک استاندار موضوع کشاورزی را از زاویه ای تخصصی نگاه کند جای بسی خوشحالی دارد.

در خراسان شمالی،فرسایش سالانه خاک، 5/17 تن در هکتار است که از متوسط کشور بیشتر است.

برآوردها نشان می دهد که چنانچه پوشش گیاهی 30 درصد افزایش یابد،بیش از 50 درصد سیلابها در این استان و بخشی از سیلابهای ورودی به استانهای همسایه خراسان شمالی مهار می شود.علاوه بر اینکه بخش زیادی از فرسایش خاک هم مهار خواهد شد.

همچنین اگر فقط 10 درصد از بارندگیها در عرصه جنگلی این استان(434 هزار هکتار جنگل در خراسان شمالی وجود دارد) ذخیره شود،آبی معادل 120 میلیون متر مکعب ذخیره خواهد شد.

فرسایش شدید خاک در کشور هم البته زیاد است و ایران جزو 10 کشور اول در مشکلات سیل و حادثه خیزی است.

یک دوست که از مدیران دیوان محاسبات  کشور بود،می گفت که طرح خروج دام از مرتع و جنگل دارای قدمت زیادی است و قبل از انقلاب هم این طرح وجود داشت و وزارت کشاورزی وقت برای آن، بودجه می گرفته است.ایشان به شوخی می گفت،اگر دام ها از مرتع خارج شوند که دیگر نمی توان برای خروج آنها بودجه گرفت.

واقعا چند سال لازم است تا دام ها از مرتع و جنگل خارج شوند؟

در همین استان خراسان شمالی،محل سکونت چندین روستا ،بدلیل شدت فرسایش خاک ،تغییر کرده و روستا جابجا شده است.

آیا این روند تا زمانی که خود روستائیان شیوه زیست و بهره برداری خود را عوض نکنند و تولید کشاورزی و بهره برداری آنها متکی بر شیوه هایی باشد که منجر به تخریب می شود،تغییری در اوضاع   بوجود خواهد آمد؟

آیا اختصاص بودجه های جورواجور برای صیانت از طبیعت در حال تخریب،در حالی که کشاورزان کشور  نه تنها تغییری در شیوه و عمل خود بوجود نمی آورند ،بلکه به سرعت این تخریب هم می افزایند،آب در هاون کوبیدن نیست؟

وقتی برگی پای درخت جنگلی باقی نمی ماند ،آب باران چگونه می خواهد در زمین نفوذ کند.

همه باید به مسئولیتهای خود بطور جدی عمل کنند تا این روند معکوس اصلاح شود.