آقای دکتر کردوانی اعلام کرده اند که با پیگیریهای ایشان و کمک استاندار کرمان و معاونان ایشان،آقای مهندس ریدر که سوئیسی هست،در کویر لوت موفق به کشف آب شده است.

آقای ریدر ٧٠ ساله است و تاکنون در مناطق خشک دیگری هم اینکار را کرده است.

این قسمت خبر برای من که در حاشیه کویر بدنیا آمده ام اصلا تعجب برانگیز نیست.

اما قسمت دوم خبر برایم جالب است."مهندس ریدر تاکنون در بسیاری از مناطق خشک جهان با تجهیزات شخصی خود چاه حفر کرده و آن را بی هیچ چشمداشتی به مردم محروم این مناطق واگذار کرده است.وی هنگام حفاری در ایران با خبر می شود که خانواده ای در ده کوچکی به نام «ده مرتضی» در حاشیه لوت به تنهایی زندگی می کنند که به محض اطلاع به سراغ آنها رفت و برایشان چاه حفر کرد.بدین ترتیب،تنها زوج ساکن ده مرتضی از نعمت آب برخوردار شدند."

همانطور که گفتم وجود آب در کویر مرا متعجب نمی کند.چاه ده مرتضی بدون مطالعه حفر شده و دارای آب است.

ولی احسان و نیکوکاری چه؟

آیا آن ساکنان محترم ده مرتضی،دو انسان شریف که چونان دو پرنده عاشق،دلبسته محل تولدشان هستند و نفس کشیدن آنها در ده مرتضی آنها را به اجدادشان نزدیکتر می کند را دیگران ندیده اند؟ما ندیده ایم؟

به خودمان فرصت مهربانی کردن را بدهیم.

آیا احسان و نیکوکاری نیاز به رقابت و مسابقه ندارد؟

کمی تامل کنیم.